Hikâye
Wonib, Pune’da, aynı anda iki markaya bakan küçük bir pazarlama ekibinin içinde doğdu: yirmi yıllık müşterileri olan bir telekom yazılım şirketi ve tamamen kendine ait bir sesi olan genç bir yapay zeka ürünü. İkisi için her makaleye ana görsel, her platforma gönderi, her toplantıya sunum, veri sayfaları, reklamlar ve arada bir video gerekiyordu. Ayda yüzlerce iş, asla birbirine karıştırılmaması gereken iki marka için.
Dönemin yapay zeka araçları bunların herhangi birini saniyeler içinde yapabiliyordu. Ama ortaya çıkan işlerin hiçbiri kendi markalarını yansıtmıyordu. Mavi yakındı ama yanlıştı. Yazı tipi uzaktan bir akrabaydı. Metinler, markanın asla söylemeyeceği kelimelere uzanıyordu. Her iş ikinci tura, sonra üçüncüye döndü; ekip günlerini, denetlemeyi hiç istemediği işlerin denetçisi olarak geçirdi.
Bu yüzden ekip markayı bir kez, doğru dürüst yazıya döktü: renkleri rolleriyle, yazı tiplerini, fotoğrafların nasıl ışıklandırıldığını, cümlelerin nasıl kurulduğunu, asla geçmeyen kelimeleri. Sonra bir şey yapmadan önce bu kaydı okuyan ve kimse görmeden önce kendi işini ona göre kontrol eden bir araç geliştirdi. İkinci tur ortadan kalktı. Denetçiler yeniden pazarlamacı oldu.
O araç Wonib. Adı, kalemin iz bırakan kısmı olan uçtan, İngilizcesiyle nib’den geliyor: Wonib hassas ve ustalık isteyen kısmı yapar, kendi el yazısıyla değil, her zaman markanın kendi el yazısıyla. Bugün ona verdiğiniz her marka için çalışıyor; bir web sitesinden ya da marka kitabından, 40’tan fazla dilde, tek bir kişi ya da koca bir ekip için, Hindistan’da ve dünyanın her yerinde.
